NoS2 - Odcinek 3

🌿 Nocne opowieści Szeptuchy 🌿 Odcinek 3: Projekcja

Wtedy, nie wiadomo czy na jawie, czy we śnie, ujrzała postać. Prababki - tej, która kiedyś czytała ogień.

Jej obecność była mglista, nieuchwytna, jak cień zatańczony na granicy światła i mroku.

Nie przemówiła słowami, lecz coś w spojrzeniu przenikało głęboko - jakby chciała pokazać Jagnie, że życie, choć kruche i ulotne, ma wartość nie do przecenienia.

Jagna nie wiedziała, czy to sen, czy rzeczywistość. Ale poczuła, że nie jest sama.

Gdy ocknęła się, deszcz ustał. Niebo rozświetlały ostatnie gwiazdy - zwiastuny końca nocy.

Między drzewami światło się zbliżało, powolne, chwiejne, jakby ktoś stąpał po miękkim mchu, ostrożnie, jakby bał się rozbudzić las. Latarnia rzucała długie cienie, które tańczyły razem z nią, tworząc niepokojącą, ale i dziwnie przyciągającą grę świateł i ciemności.

Postać była niewyraźna, owiana mgłą poranka, ale Jagna rozpoznała coś znajomego - cień kogoś, kto niekoniecznie chciał się pokazać, a jednak musiał przyjść. Nie przyjaciel, nie wróg. Raczej przewodnik, który pojawia się wtedy, gdy droga jest jeszcze pełna pytań.

Nie było słów, a jednak w spojrzeniu tej osoby Jagna poczuła wezwanie: czas przestać błądzić w ciemnościach, odpuścić żal i strach, zacząć zauważać to, co żywe, prawdziwe - każdy oddech, każdą chwilę, nawet jeśli boli i ciąży.

Jagna wiedziała teraz - choć droga nie jest jasna - że musi wrócić do świata żywych nie po to, by uciec, ale by zacząć żyć naprawdę. Życie to nie tylko trwanie, lecz wybór, walka i odwaga.