Drugie życie pokrzywy

Wygląda na to, że po letnim koszeniu pokrzywa dostała drugie życie i wrzesień przywitał nas pięknym, soczystym odrostem. Choć przyjęło się uważać majowy zbiór za bezkonkurencyjny, to świeże, młode pędy pojawiające się późnym latem i na początku jesieni są niemal równie wartościowe. Są pozbawione zdrewniałych łodyg oraz twardych kwiatostanów, dzięki czemu idealnie nadają się do bieżącego wykorzystania w kuchni, na przykład jako dodatek do jesiennych zup, omletów czy domowego pesto.

Wrześniowy odrost, to także doskonały surowiec na świeże napary, susz na zimę oraz bazy do wzmacniających soków i nalewek, które świetnie sprawdzą się w chłodniejsze dni. Sucha, czysta zieloność tych wierzchołków aż się prosi, by zebrać je do koszyka podczas spaceru.

Raport grzybowy - Góry Krucze

Minął zaledwie tydzień od ostatniego wypadku, a my znów wracamy z leśnym raportem z tras. Tym razem wybór padł na Góry Krucze, by sprawdzić, jak miewa się wysyp w trochę wyższych partiach. Efekt przeszedł nasze najśmielsze oczekiwania - przebiliśmy zeszłotygodniowy wynik dwukrotnie, spędzając na szlaku dokładnie trzy i pół godziny.

​Nasza trasa wiodła z Lubawki w stronę Krzyżówki BHP. Dokładne namiary zamieszczamy na mapce poniżej. Najciekawsze w tej wyprawie było to, że wszystkie grzyby zebraliśmy praktycznie z samej drogi, niemal bez wchodzenia głębiej w las. Okazuje się, że gdy w górach ruszy prawdziwy wysyp, wystarczy po prostu uważnie patrzeć pod nogi podczas zwykłego marszu szlakiem.

​Równe dziesięć kilogramów zdrowiutkich grzybów sprawiło, że wiklinowy kosz był wypełniony po sam brzeg, a jego ciężar przyjemnie ciągnął w dół w drodze powrotnej. Zbiór okazał się wyjątkowo urozmaicony i bogaty. Absolutnymi gwiazdami wyprawy były przepiękne prawdziwki o twardych kapeluszach i grubych trzonach, z których jeden dorodny okaz pozował nam do zdjęcia wprost w leśnym igliwiu. Obok nich obficie dopisały maślaki oraz klasyczne podgrzybki, a dopełnieniem całości były borowiki ceglastopore - jak zawsze twarde, konkretne i czyste.

​Góry Krucze po raz kolejny udowodniły, że mają w sobie niezwykły klimat i potrafią hojnie obdarować bez konieczności przedzierania się przez gęstwiny. Grzybnie prócz dojrzałych okazów, wypuszczają jeszcze młode osobniki, które zostawialiśmy w lesie, więc warto się tam wybrać w najbliższych dniach.

Raport grzybowy - z Krainy Wygasłych Wulkanów

Witajcie, miłośnicy leśnych skarbów!

​Dzisiejszy wpis dedykujemy wszystkim tym, którzy kochają zapach ściółki, szum sosen i tę nieopisaną radość, gdy spod mchu wyłania się brązowy kapelusz. Za nami niesamowicie owocny, choć krótki wypad do lasu. Musimy się Wam pochwalić - to był absolutny rekord wydajności!

Wyruszyliśmy rano, pełni nadziei, ale nie spodziewaliśmy się tak spektakularnych efektów, w tak krótkim czasie. Spędziliśmy w lesie zaledwie dwie godziny, a nasze koszyki błyskawicznie się zapełniły.

​Wynik? Równe 5 kilogramów zdrowych grzybów.

​To dowód na to, że natura potrafi być niezwykle hojna, jeśli trafi się w odpowiednie miejsce i czas.

Nasza trasa wiodła przez urokliwy, mieszany las. Dominowały wysokie sosny i świerki, ale nie brakowało też drzew liściastych. Teren był miejscami omszały, z dużą ilością paproci i jagodzisk. Przeplataliśmy gęste zarośla z bardziej otwartymi, słonecznymi polanami.

​Poniżej możecie zobaczyć fragment lasu, który przemierzaliśmy, oraz zapis naszej trasy. Jak widzicie, nie musieliśmy pokonywać gigantycznych dystansów - grzyby czekały na nas niemal na każdym kroku!

Nasze zbiory to prawdziwa klasyka polskiego grzybobrania, w której dominowały trzy główne gatunki. Królami ilości okazały się maślaki - to one w głównej mierze zbudowały naszą pięciokilogramową masę, rosnąc całymi rodzinami w mchu oraz trawie i błyszcząc w słońcu charakterystycznymi, śliskimi kapeluszami. Tuż obok nich meldowały się szlachetne prawdziwki, które choć mniej liczne, zachwycały grubymi trzonami, zdrowym miąższem i zapachem nie do podrobienia. Dopełnieniem całości i miłym zwieńczeniem dwugodzinnego spaceru były dwa borowiki ceglastopore - twarde, konkretne sztuki o ciemnych kapeluszach i czerwonawych trzonach, które zawsze wyjątkowo cieszą oko w lesie.

Jak widzicie, na zdjęciach są młode owocniki.  Dlatego jeśli zastanawiacie się, gdzie pojechać na grzyby, to na tym terenie, w najbliższych dniach, będzie ich jeszcze całkiem sporo - zwłaszcza, że część mikroskopijnych osobników dopiero zaczyna wychodzić z ziemi.

​Do zobaczenia na leśnych ścieżkach!

W ogrodzie 13 - Glicynia

Glicynia, czyli wisteria, to potężne pnącze o niezwykle silnym wzroście, które potrafi doskonale zarządzać przestrzenią na ścianie budynku. Sezon na tę roślinę zaczyna się w maju, kiedy to jej pędy pokrywają się gęstymi, fioletowymi kwiatostanami przypominającymi wiszące kaskady. W tym okresie roślina prezentuje się najbardziej widowiskowo i przyciąga wzrok intensywną barwą oraz zapachem.

​Gdy majowy okres kwitnienia mija, oblicze rośliny zmienia się wraz z nadejściem lata. Zamiast kwiatów na pędach pojawiają się duże, zamszowe i podłużne strąki nasienne, które zwisają spomiędzy liści. Strąki te stanowią naturalny element cyklu rozwojowego rośliny i skrywają w sobie nasiona. Warto pamiętać, że nasiona oraz inne części glicynii są trujące, dlatego pełnią one wyłącznie funkcję ozdobną.

​Koniec sierpnia to idealny moment na przeprowadzenie letniego cięcia, które jest kluczowe dla dobrej kondycji rośliny. W tym okresie skraca się tegoroczne, długie przyrosty boczne, pozostawiając na nich około 4-6 oczek. Ten zabieg hamuje nadmierny wzrost zielonej masy i pomaga roślinie zawiązać pąki kwiatowe na kolejny sezon.

​Utrzymanie glicynii w ryzach na elewacji wymaga zresztą regularnego i zdecydowanego cięcia przez cały rok. Bez systematycznej konturacji pędy rośliny potrafią przerosnąć konstrukcje i zdominować fasadę. Pnącze to wymaga uwagi i cierpliwości w pielęgnacji, jednak majowy efekt kwitnienia w pełni rekompensuje włożony w jej prowadzenie wysiłek.

Obra packraft'em

Obra to nie rzeka dla rodzin z dziećmi. To nie rzeka dla niedzielnych turystów i miłośników lansowania się w social mediach z czystym wiosłem. Ta woda płynie leniwym korytem, ale meandruje tak gęsto, że zanim zdąży się wyprostować dziób, znowu trzeba składać się do zakrętu. Do tego dochodzą setki powalonych drzew - potężne zwałki, które sprawiają, że odcinek od Międzyrzecza do "mostu Bieruta" przed Zalewem Bledzewskim staje się poligonem, a nie sielankowym spływem.

​Wybraliśmy packrafty nie bez powodu. Są krótkie, bezwzględnie manewrowe, mają minimalne zanurzenie i pozwalają bez problemu wrzucić na pokład cały szpej z dwuosobowym namiotem i zapasami na kilka dni samowystarczalności.

​Większość organizowanych tu komercyjnych spływów opiera się na ciężkich, plastikowych dwójkach. Fajne na szerokie jezioro, ale tutaj? Długi kajak na Obrze to gwarancja walki z materią, obijania burt i wysiadania do wody w najmniej dogodnych momentach. Brak manewrowności w zwałkowym labiryncie szybko weryfikuje turystyczne zapędy.

​Wystartowaliśmy przy kładce obok miejskiego stadionu w Międzyrzeczu. Rzeka początkowo prowadzi leniwie przez miasto, dając złudne poczucie bezpieczeństwa w towarzystwie dzikich kaczek i zadrzewionych skwerów. Miasto jednak szybko zostaje w tyle. Kiedy cywilizacja milknie, zaczyna się prawdziwa gra z nurtem, w której packraft udowadnia swoją wyższość nad każdym innym pływadełkiem.

​Obra to rzeka kameleon. Czasem koryto zwęża się do gardła, zmuszając do przeciskania się między zwalonymi pniami, by za chwilę rozlać się w szeroką, senną toń. Woda potrafi być krystalicznie czysta, odsłaniając dno, ale równie szybko zmienia się w zamuloną, ciemną masę, która niesie ze sobą charakterystyczny zapach rozkładających się roślin. Tę zmienność czuje się również w nurcie - od leniwych, niemal stojących odcinków, gdzie każdy metr trzeba wypracować wiosłem, po nagłe, żywsze fragmenty, które wymagają pełnego skupienia.

​Najbardziej jednak uderza dzikość tej trasy. Całymi kilometrami brzegi są porośnięte tak gęstą, nieprzebytą ścianą roślinności, że wyjście z rzeki na brzeg staje się fizyczną niemożliwością. Dodajmy do tego fakt, że na większości tego szlaku nie ma żadnego zasięgu - ani telefonii, ani internetu. Zostaje się sam na sam z rzeką, dlatego poleganie na online'owych mapach w telefonie to bilet w jedną stronę do kłopotów. Dobra mapa offline w urządzeniu albo sprawdzony, papierowy klasyk to tutaj absolutny ekwipunek obowiązkowy, a nie zbędny balast.

​To nie jest łatwa trasa. Ale dla packraftera szukającego wyzwań, surowego piękna i prawdziwego kontaktu z naturą, odcinek Obry od Międzyrzecza to absolutny klasyk. Wymagający, nieprzewidywalny, a przez to niesamowicie satysfakcjonujący.

Radkowski trawers Szczelińca

 

Szczeliniec Wielki kojarzy się dziś głównie z asfaltowym parkingiem w Karłowie, ciągiem kramów z dyktą i głośnym peletonem wlewającym się na schody po kolejny punkt na mapie. Alternatywą bywa Pasterka - cichsza, ale również powoli tracąca swój dawny, odosobniony ciężar.

​Wystarczy jednak cofnąć się na dół, do Radkowa, i podejść do sprawy od samej podstawy.

​Wybór szlaku ze stóp progu płytowego od strony Radkowa to najdłuższy, najbardziej mozolny, ale też najbardziej uczciwy wariant wejścia. Nie ma tu drogi na skróty. Żeby dotrzeć do cielska piaskowca, trzeba najpierw wydeptać swoje w głębokim cieniu dławiącego świerka i buka, poczuć w łydkach kamieniste podejścia i oddechy mrocznego lasu, gdzie mikroklimat drastycznie zmienia się z każdym krokiem w górę.

​Gdzieś po drodze wyrastają z ziemi potężne, ciosane z piaskowca filary. To pozostałości po dawnej leśniczówce w Radkowskim Dole. Brak dachu i ścian sprawia, że las powoli i konsekwentnie przetrawia ten cmentarz z kamienia, zostawiając jedynie szkielet. Tego typu miejsca przypominają, że szlak ten miał kiedyś swój zupełnie inny, wiejski rytm.

​Skały nie wyrastają tu nagle jako komercyjna atrakcja - narastają stopniowo z poziomu runa. Najpierw mija się pojedyncze, obrosłe grubym kożuchem mchu głazy, porzucone w wilgotnym poszyciu jak usypisko dawnych wieków. Potem pnie zaczynają ustępować miejsca potężnym, szarym monolitom, które osaczają ścieżkę i wymuszają zmianę rytmu marszu. Wrzosy na progach, chłód ciągnący ze szczelin i wąskie deskowane kładki rzucone nad wilgotnym podłożem tworzą przestrzeń, w której da się poczuć prawdziwą fakturę Gór Stołowych.

​Samo podejście wymaga oddechu i cierpliwości, ale daje coś nieuchwytnego: samotność na szlaku przez pierwsze dwie godziny marszu i świadomość, że na końcowy widok naprawdę się zapracowało.

​Powrót najlepiej domknąć przez Wodospady Pośny. Zamiast spiesznego zejścia tą samą drogą, schodzi się wzdłuż chłodnego koryta potoku, gdzie woda rzeźbi piaskowiec po swojemu. 

Szlak sprowadza wprost nad Zalew Radkowski. Po kilku godzinach czystego, górskiego podejścia i zbiegania po korzeniach, najlepszym finałem okazuje się zrzucenie butów i moczenie nóg w chłodnej wodzie z widokiem na próg, który przed chwilą znajdował się pod stopami.

Bez koralowy - zwiastun pełni lata

Bez koralowy (Sambucus racemosa) to jeden z najbardziej charakterystycznych krzewów leśnych. Już w środku lata jego gałęzie zdobią gęste grona intensywnie czerwonych owoców, które przyciągają wzrok z daleka. Rośnie najczęściej na skrajach lasów, w zaroślach i wilgotniejszych miejscach.

Choć owoce wyglądają apetycznie, nie powinno się ich jeść na surowo. Zawierają związki, które mogą wywołać dolegliwości żołądkowo-jelitowe. Po odpowiedniej obróbce termicznej były jednak dawniej wykorzystywane do wyrobu soków, galaretek, dżemów czy nalewek.

W medycynie ludowej stosowano przede wszystkim kwiaty i korę. Napary z kwiatów wykorzystywano jako środek napotny przy przeziębieniach, a korze przypisywano działanie przeczyszczające i moczopędne. Dziś bez koralowy ma niewielkie znaczenie zielarskie i znacznie częściej wykorzystuje się bez czarny (Sambucus nigra), którego właściwości są lepiej poznane i potwierdzone.

Bez koralowy już obwiesił się czerwonymi owocami. Dla człowieka surowe są niewskazane, ale dla wielu ptaków stanowią cenne źródło pokarmu, gdy nadejdzie czas ich pełnej dojrzałości.

Betonowa patelnia

Miasto rozgrzane do białości przypomina rozżarzoną patelnię. Asfalt mięknie pod podeszwami, powietrze stoi w miejscu, a każdy oddech smakuje jak zupa z kurzu i spalin. W takim momencie człowiek oddałby wiele za podmuch chłodnego wiatru.

​Zamiast jednak szukać ratunku w klimatyzowanych klatkach, wystarczy odbić w bok, zostawiając za sobą miejski zgiełk, i wejść pod gęste sklepienie lasu, w którym czeka prawdziwe wybawienie - leśna rzeka.

​Wystarczy samo zbliżenie się do jej nurtu, by poczuć, jak temperatura drastycznie spada. Nawet nie trzeba zdejmować butów i wchodzić do wody. Wystarczy usiąść na brzegu. Wilgoć unosząca się z prądu, chłód ciągnący od wilgotnej ziemi i cień rzucany przez drzewa natychmiast robią swoje. Las i rzeka tworzą naturalny układ klimatyzacyjny, który w kilka minut resetuje przegrzany organizm.

Jeśli wobec tego, macie taką możliwość, to zamiast miejskiego skwaru, wybierzcie leśny mikroklimat. Czas wrzucić na luz i pozwolić, by dzika woda zrobiła swoje.

Pierwsze wodowanie

Kajaki na wodzie są z nami od kilku lat. Były spływy organizowane na rzekach. Były pierwsze dmuchane kajaki do wiosłowania po otwartych akwenach (jeziorach, zalewach). Ale cały czas czegoś brakowało.

Niezależności - logistycznej i czasowej.

Wreszcie dojrzeliśmy do decyzji, by zakupić packrafty i ruszyć samodzielnie na wyprawy rzeczne. Ale zanim to nastąpi, postanowiliśmy zwodować je w pierwszej kolejności na jeziorze, by pomanewrować i oswoić się ze sprzętem.

BUSHraft - Trekker Pro 2.0, brzmi poważnie ale i sprzęt jest poważny. Z wypornością do 150kg potrafi zabrać na pokład namiot ze śpiworem i cały szpej na kilkudniowy spływ rzeką. A materiał jest na tyle solidny, że od kilku już lat miłośnicy packraftingu testują i chwalą jego jakość.

Radzi sobie ze zwałkami, kamieniami i na mieliźnie. W sam raz na polskie rzeki, choć nie tylko. Świetnie się nim manewruje, bo szybko reaguje na wiosło, a szerokie bandy powodują, że jest stabilnie.

Dzisiejsze manewry to zaledwie początek nowej przygody i wyzwań na polskich wodach. A blog jest tym miejscem, gdzie będziemy Wam na bieżąco relacjonować o ciekawych bystrzach, przełomach i siedliskach dzikich rzek.

Ałycza - karmi ludzi i przyrodę

Nie wszystkie skarby natury ukrywają się głęboko w lesie. Niektóre rosną tuż przy drogach, na skrajach pól, w opuszczonych sadach i wśród zarośli, cierpliwie czekając na chwilę, gdy ich gałęzie ugną się pod ciężarem owoców. W środku lata trudno przejść obok nich obojętnie. Setki złocistych kulek migoczą między liśćmi niczym bursztynowe paciorki, a całe drzewo sprawia wrażenie, jakby natura postanowiła ozdobić je najpiękniejszą letnią biżuterią.

Tak właśnie wygląda ałycza (Prunus cerasifera), nazywana śliwą wiśniową. Choć dla wielu jest zwykłym dzikim drzewem, od wieków zajmuje ważne miejsce w krajobrazie Europy i Azji. Spotkać ją można niemal wszędzie - przy drogach, miedzach, dawnych gospodarstwach i na obrzeżach lasów. Często rośnie tam, gdzie człowiek już dawno przestał zaglądać, udowadniając, że potrafi doskonale radzić sobie bez niczyjej pomocy.

Ałycza pochodzi z terenów Kaukazu i Azji Mniejszej. Do Europy trafiła setki lat temu i szybko zyskała uznanie dzięki swojej niezwykłej odporności. Dobrze znosi mrozy, suszę oraz ubogie gleby. Nie wymaga szczególnej pielęgnacji, dlatego przez wiele pokoleń sadzono ją przy drogach, gospodarstwach i sadach. Z czasem zaczęła rozsiewać się samodzielnie, tworząc niewielkie zarośla i pojedyncze drzewa, które do dziś można spotkać niemal na każdym kroku.

W Polsce bardzo często owoce ałyczy błędnie nazywane są mirabelkami. To pomyłka powtarzana od pokoleń. Mirabelka jest odmianą śliwy domowej, natomiast ałycza stanowi odrębny gatunek. Oba drzewa są blisko spokrewnione i ich owoce bywają podobne, jednak różnią się pochodzeniem, pokrojem oraz wieloma cechami botanicznymi. Nie zmienia to faktu, że zarówno jedne, jak i drugie są w pełni jadalne i od dawna wykorzystywane w kuchni.

Najłatwiej rozpoznać ałyczę po niewielkich, kulistych owocach, których średnica zwykle wynosi od dwóch do trzech centymetrów. Mogą być żółte, czerwone, purpurowe, a nawet niemal czarne. Smak również bywa bardzo zróżnicowany. Jedne drzewa rodzą owoce słodkie i soczyste, inne bardziej kwaśne lub lekko cierpkie. To naturalna cecha gatunku, który występuje w wielu formach.

Latem owoce dojrzewają niemal jednocześnie. Gałęzie potrafią uginać się pod ich ciężarem, a część śliwek opada jeszcze przed pełnym zbiorem. Właśnie wtedy rozpoczyna się prawdziwa uczta dla mieszkańców okolicy. Ptaki chętnie wyjadają dojrzałe owoce, podobnie jak jeże, lisy czy borsuki. Nawet owady korzystają z fermentujących śliwek, czerpiąc z nich cenne cukry. Dzięki temu ałycza staje się ważnym elementem lokalnego ekosystemu.

Znaczenie tego drzewa nie kończy się jednak na owocach. Wczesną wiosną, często jeszcze przed pojawieniem się liści, ałycza obsypuje się tysiącami białych kwiatów. Dla pszczół, trzmieli i innych zapylaczy jest to jedno z pierwszych obfitych źródeł nektaru oraz pyłku po zimie. W okresie, gdy kwitnie niewiele innych roślin, każdy taki kwiat ma ogromną wartość.

Dawniej obecność ałyczy była czymś zupełnie naturalnym. Drzewa sadzono przy wiejskich drogach, ponieważ zapewniały cień, dawały owoce i nie sprawiały problemów w uprawie. Dzieci wracające z pól często zatrzymywały się przy nich na krótki odpoczynek. Kilka garści dojrzałych śliwek skutecznie gasiło pragnienie i dodawało energii podczas letnich prac. W czasach, gdy nie było sklepów na każdym rogu, takie drzewa stanowiły prawdziwy dar natury.

Owoce ałyczy mają szerokie zastosowanie kulinarne. Doskonale nadają się do jedzenia prosto z drzewa, ale równie dobrze sprawdzają się w przetworach. Powstają z nich aromatyczne dżemy, konfitury, kompoty, soki i nalewki. W wielu krajach wykorzystuje się je również do przygotowywania sosów podawanych z mięsem. Dzięki wysokiej zawartości naturalnych pektyn przetwory łatwo uzyskują odpowiednią konsystencję bez dodatku sztucznych zagęstników.

Owoce zawierają witaminę C, prowitaminę A, potas oraz liczne związki o działaniu przeciwutleniającym. Choć nie są cudownym lekiem, stanowią wartościowy element letniej diety. Jak w przypadku wszystkich dzikich owoców, należy zbierać je z dala od ruchliwych dróg i miejsc narażonych na zanieczyszczenia.

Drewno ałyczy nie jest szczególnie cenione w przemyśle, jednak samo drzewo odgrywa ważną rolę w sadownictwie. Bardzo często służy jako podkładka do szczepienia wielu odmian śliw, ponieważ posiada silny system korzeniowy i dobrze przystosowuje się do różnych warunków glebowych. W pewnym sensie pozostaje więc niewidocznym fundamentem wielu sadów.

Patrząc na stare drzewo obsypane złotymi owocami, trudno nie odnieść wrażenia, że jest ono żywą kroniką minionych lat. Być może pamięta gospodarstwo, którego już nie ma, drogę, po której nie jeżdżą wozy, albo sad, z którego pozostało jedynie kilka samotnych drzew. Mimo upływu czasu każdego lata wykonuje tę samą pracę - kwitnie, owocuje i dzieli się swoimi darami z każdym, kto zechce je dostrzec.

Być może właśnie dlatego ałycza budzi tak wiele ciepłych skojarzeń. Nie imponuje rozmiarem ani egzotycznym pochodzeniem. Nie wymaga podziwu. Po prostu trwa. Każdego roku przypomina, że największe bogactwo przyrody często znajduje się tam, gdzie najmniej się go spodziewamy - przy starej drodze, na skraju pola, w cieniu zapomnianego płotu. Wystarczy zwolnić krok i spojrzeć na gałęzie uginające się pod ciężarem złotych owoców, aby przekonać się, że lato wciąż potrafi obdarowywać z niezwykłą hojnością.

Kajakiem po Bystrzycy

Odcinek Bystrzycy zaczynający się w Kątach Wrocławskich (za cmentarzem) i kończący w miejscowości Skałka, to około 10 kilometrów rzeki o wybitnie zwałkowym charakterze, na którego pokonanie trzeba liczyć minimum 3 godziny ciągłej walki z przeszkodami. Trasa od samego początku weryfikuje przygotowanie i nastawienie, nie dając miejsca na spokojne, rekreacyjne rozgrzewanie się na otwartej wodzie. 

Choć powszechnie uważa się Bystrzycę za jedną z trudniejszych rzek nizinnych i nazywa „polską Amazonką”, poziom trudności to kwestia indywidualna - dla jednych pokonanie tylu przeszkód w gęstwinie będzie trudem, dla innych czystą rutyną i „bułką z masłem”. Faktem jest jednak, że rzeka wymaga już jakiegoś doświadczenia w manewrowaniu kajakiem. Na całym dystansie znajduje się kilkadziesiąt drzew powalonych w poprzek koryta, a zatory wymagają stałej czujności - przeciskania się pod konarami, brania rozpędu na pnie, a przy niskich stanach wody również walki ze zdradliwymi mieliznami, które potrafią skutecznie unieruchomić kajak. Można tu oczywiście forsować "przenoski" wodą, ale to raczej zabawa dla bardziej doświadczonych amatorów kajakarstwa. 

Krajobraz jest przy tym mocno zróżnicowany, bo kameralne, gęsto zalesione odcinki z wysokimi, podmywanymi brzegami i zwaliskami, przeplatają się z bardziej otwartymi fragmentami, gdzie rzeka płynie wśród wysokich traw i szuwarów. Stawka na tym dystansie rozciąga się niemal natychmiast, a na jakikolwiek oddech nie ma co liczyć zbyt wcześnie - kilkadziesiąt metrów bez drzew i mielizny, to tutaj bardzo długa przerwa na odpoczynek, a takie luźniejsze miejsca znajdują się dopiero na wysokości Małkowic, czyli pod sam koniec tego etapu. 

Pomimo iż Bystrzyca nie należy do najczystszych rzek, a dystans 10 kilometrów może wydać się wielu osobom zbyt krótki na papierze, to jej autentycznie dziki charakter oraz nagromadzenie przeszkód, czynią z niej wyzwanie, które bez wątpienia warto podjąć.

Zdjęcia nie oddają właściwego charakteru rzeki, bo robione w bezpiecznych okolicznościach.

W objęciach nurtu i leśnej ciszy

Spływ Kwisą to nie jest zwykłe wiosłowanie po tafli jeziora. To przygoda dla tych, którzy szukają kontaktu z surową, nieokiełznaną naturą. Jak widać na poniższych zdjęciach, rzeka potrafi być łagodna, prowadząc kajak szerokim nurtem pośród soczystej zieleni, gdzie jedynym dźwiękiem jest rytmiczne uderzenie wiosła o wodę.

Kwisa to rzeka "charakterna". Jej brzegami często wędrują drzewa, które pochylają się nisko nad wodą, tworząc naturalne tunele i przeszkody, które zmuszają do czujności. To miejsce, gdzie rzeka żyje własnym tempem - raz przyspiesza na bystrzach, by za chwilę zwolnić w głębszych, cichszych zakolach, gdzie woda wydaje się niemal nieruchoma.

​Dla kogo jest ta rzeka?

• ​Dla poszukiwaczy spokoju: Jeśli chcesz na kilka godzin wyłączyć się z cywilizacyjnego zgiełku i poczuć rytm lasu, Kwisa jest idealna.
• ​Dla tych, którzy lubią lekkie wyzwania: To rzeka wymagająca podstawowej techniki. Zwalone drzewa, meandry i zmienny nurt sprawiają, że trzeba być uważnym i stale współpracować z nurtem, a nie tylko dryfować.
• ​Dla średniozaawansowanych i początkujących z opieką: Choć rzeka nie jest skrajnie trudna, wymaga umiejętności manewrowania. To świetny wybór dla osób, które czują się już pewnie w kajaku i chcą czegoś więcej niż tylko rekreacyjnego pływania po stawie.

Kwisa uczy pokory i uważności. Każdy kilometr, to inna historia zapisana w nurcie rzeki i szumie nadbrzeżnych zarośli. Jeśli szukasz rzeki, która nie jest „drogą asfaltową” wśród wód, ale żywym, zmiennym organizmem - wybierz się na Kwisę.