🌿 Nocne opowieści Szeptuchy 🌿 Odcinek 5: Przeznaczenie |
|
Przedświt rozlewał się po wąskiej dolinie, ledwo muskał cmentarz nikłym chłodnym blaskiem. Jagna, wciąż trzymając w dłoniach lampę, poczuła, jak puls metalu w jej kieszeni zdawał się synchronizować z jej oddechem. Wiedziała, że czas nadszedł.
Powoli wstała. Ostrożnie, by nie zgubić równowagi na wilgotnej ziemi, przeszła kilka kroków i zawiesiła lampę na gałęzi starego drzewa przy bramie. Knot natychmiast rozbłysnął ciepłym, spokojnym światłem.
Jagna odwróciła się i ruszyła w stronę doliny. Każdy krok był spokojniejszy, każdy oddech głębszy. Dopiero gdy zrobiła kilka metrów od lampy, zatrzymała się i spojrzała w tył - pod bramą siedział pies. Nieruchomo, jakby wiedział, że wszystko jest na swoim miejscu. Merdał ogonem cicho, prawie niepostrzeżenie, dając znak, że przeznaczenie się dokonało.
Zmęczona wróciła do swojej chaty i położyła się, wciąż słysząc w głowie echo spokojnego ognia lampy. Kiedy w końcu otworzyła oczy, świat był blady, nikły, światło dnia lekko muskało Posępną Dolinę. Nie była pewna, co było snem, a co jawą.
Wyszła z chaty i powoli przeszła porośniętą trawą drogę, by upewnić się, że lampa naprawdę świeci. Blask jej ognia odbijał się w porannym chłodzie, a pies zniknął tak, jakby nigdy go tam nie było.
Wśród chałup, natknęła się na Dziadygę. Stał, jak zwykle milczący - wyraźnie na coś czekał. Ich spojrzenia przelotnie się spotkały - ona zdziwiona, on obojętny, jakby nigdy jej nie znał. Nie było słów. Po prostu mijali się, a cienie poranka ślizgały się po dachach chałup.
Na rogu drogi stała mała dziewczynka. Patrzyła w jej stronę z ciekawością i cichym niepokojem. Jagna uklękła, pochylając się do niej.
- Chcesz, żebym poczytała Ci ogień? - zapytała dziewczynka, prosto i niewinnie.