wtorek, 17 listopada 2026

Dzień Wiedźmy

Wczoraj świętowaliśmy Dzień Wiedźmy. Pół internetu znowu wrzuciło memy z zielonymi nosami, kotłami pełnymi żabiego skrzeku i czarownicami na miotłach lecącymi na Łysą Górę. Ale prawda jest taka, że prawdziwa wiedźma, nigdy nie potrzebowała miotły - wystarczały jej porządne, roznоszone trepy, cierpliwość i znajomość tego, co rośnie na skraju mokradeł.

​Dawniej „wiedźma” znaczyła dosłownie tyle co „ta, która wie” (od staropolskiego wiedzieć). Nie żadna czarna magia, ani rogate licho, tylko babka, która potrafiła odczytać zmarszczki na wodzie przed załamaniem pogody, rozróżnić ziółko na ból brzucha od tego, po którym człowiek oglądał światy z perspektywy chmur, i która miała tyle oleju w głowie, żeby nie pchać się tam, gdzie rozumu szkoda.

Dzisiaj, z tej okazji przypominamy, "Mazurską przypowieść o starej wiedźmie".

poniedziałek, 16 listopada 2026

NoS3 - Odcinek 5

 

🌿 Nocne opowieści Szeptuchy 🌿
Odcinek 5: Przeznaczenie


Przedświt rozlewał się po wąskiej dolinie, ledwo muskał cmentarz nikłym chłodnym blaskiem. Jagna, wciąż trzymając w dłoniach lampę, poczuła, jak puls metalu w jej kieszeni zdawał się synchronizować z jej oddechem. Wiedziała, że czas nadszedł.

Powoli wstała. Ostrożnie, by nie zgubić równowagi na wilgotnej ziemi, przeszła kilka kroków i zawiesiła lampę na gałęzi starego drzewa przy bramie. Knot natychmiast rozbłysnął ciepłym, spokojnym światłem.
Jagna odwróciła się i ruszyła w stronę doliny. Każdy krok był spokojniejszy, każdy oddech głębszy. Dopiero gdy zrobiła kilka metrów od lampy, zatrzymała się i spojrzała w tył - pod bramą siedział pies. Nieruchomo, jakby wiedział, że wszystko jest na swoim miejscu. Merdał ogonem cicho, prawie niepostrzeżenie, dając znak, że przeznaczenie się dokonało.

Zmęczona wróciła do swojej chaty i położyła się, wciąż słysząc w głowie echo spokojnego ognia lampy. Kiedy w końcu otworzyła oczy, świat był blady, nikły, światło dnia lekko muskało Posępną Dolinę. Nie była pewna, co było snem, a co jawą.
Wyszła z chaty i powoli przeszła porośniętą trawą drogę, by upewnić się, że lampa naprawdę świeci. Blask jej ognia odbijał się w porannym chłodzie, a pies zniknął tak, jakby nigdy go tam nie było.

Wśród chałup, natknęła się na Dziadygę. Stał, jak zwykle milczący - wyraźnie na coś czekał. Ich spojrzenia przelotnie się spotkały - ona zdziwiona, on obojętny, jakby nigdy jej nie znał. Nie było słów. Po prostu mijali się, a cienie poranka ślizgały się po dachach chałup.

Na rogu drogi stała mała dziewczynka. Patrzyła w jej stronę z ciekawością i cichym niepokojem. Jagna uklękła, pochylając się do niej.

- Chcesz, żebym poczytała Ci ogień? - zapytała dziewczynka, prosto i niewinnie.

piątek, 13 listopada 2026

Stare drzewce

Czasem droga prowadzi w nieznanym kierunku. Czasem po prostu zatrzymuje w pół kroku, wciska w błoto albo mchy i każe na chwilę zamilknąć. Mija się dziesiątki takich miejsc, szurając podeszwą po ściółce. Ale można trafić na taki las, gdzie wyrastają stare, pokręcone, z pniem grubym na trzy chłopa drzewa. Takie z pniem rozłupanym od środka przez czas i wilgoć. Z czarną czeluścią wielkiej dziupli, patrzącą bezceremonialnie, jakby dokładnie wiedziała, po co się tu wędruje.


​To nie jest widok z kolorowego folderu biura podróży, ani wytwór sztucznej inteligencji. To najprawdziwsza, czysta, gęsta materia lasu, w którym mgła nie opada - ona pełza po ziemi, wchodząc w każdą szczelinę kory i zakamarek.

​Stojąc przed takim drzewcem, w głowie cichnie ten cały miejski szum, pośpiech i dźwięki powiadomień. Zostaje tylko zapach mokrego próchna, ciężkie, zimne powietrze i świadomość, że te poskręcane słoje drewna widziały już dziesiątki podobnych wędrowców. Stały tu, gdy nikt jeszcze nie wytyczał szlaków, nie grodził lasów i nie próbował ich nazwać. Będą stać wtedy, kiedy po ludzkich kościach i śladach na ścieżce nie zostanie nawet wspomnienie.

​Drzewa nie muszą krzyczeć, żeby pokazać swoją siłę. Wystarczy, że otworzą swoją ciemną przestrzeń i pozwolą w nią spojrzeć.

wtorek, 10 listopada 2026

W głębi lasu

Głęboko w dolnośląskim borze, z dala od szlaków i ludzkich śladów, można natknąć się na konstrukcję, która podczas leśnej włóczęgi oznacza jedno: pewne schronienie.

​Kiedy idzie się przez las godzinami, a w nogach czuje się każdy zrobiony kilometr i ciężar rynsztunku, w pewnym momencie przestaje się szukać malowniczych widoków. Zaczyna szukać się dachu - czegoś, co odetnie od wiatru, wilgoci i otwartej przestrzeni, dając surowe, ale bezpieczne miejsce na nocleg.


​Budowla osadzona jest na solidnych, betonowych filarach i idealnie wtopiona w ścianę sosnowego lasu. Na dole znajduje się w pełni funkcjonalny paśnik, który w sezonie służy leśnej zwierzynie. Jednak z perspektywy wędrowca kluczowe jest to, co znajduje się piętro wyżej.

​Drewniana platforma na palach, osłonięta deskami i szczelnym dachem pokrytym papą, tworzy coś w rodzaju wyniesionej bazy. Prowadzi do niej mocna, oparta o konstrukcję drabina. Wystarczy wejść na górę, zrzucić plecak, rozłożyć karimatę i śpiwór. Izolacja od zimnej, wilgotnej ściółki to w terenie połowa sukcesu.

​Takie miejsca mają w sobie specyficzny urok. Nie ma tu prądu, bieżącej wody ani zasięgu. Są tylko zapach żywicy, deszcz bębniący w papę nad głową i absolutna cisza, którą przerywa co najwyżej szum wiatru w koronach drzew. Z perspektywy człowieka z plecakiem to nie tylko zadaszenie - to wolność w czystej postaci i najlepszy dowód na to, że w lesie nie potrzeba do szczęścia niczego więcej.

sobota, 7 listopada 2026

Szron na skraju dróg

Są takie poranki, kiedy jesień odrzuca wszelkie półśrodki. Jeszczeczczczcz jeszcze niedawno ziemia była brunatna i wilgotna, a dzisiaj po wyjściu z domu świat w dolinie wita surowym, lodowym srebrem. Ziemia, trawy i korony drzew zostały skute pierwszym porządnym, siwym szronem - bez uprzedzenia i bez zapowiedzi, dając o sobie znać dopiero na trasie.



​Listopadowa paleta barw z dnia na dzień traci jaskrawość. Zostaje jedynie wyrazista geometria nagich konarów, ciemna wstęga leśnej drogi poprzecinana opadłymi liśćmi oraz trawa, która pod ciężarem kryształków lodu wygląda, jakby porosła gęstym, białym futrem. Ścieżka prowadząca między zaroślami zamienia się w chłodny korytarz ginący w porannej mgłosferze, a gałęzie krzewów przybierają postać misternie tkanych, drobnych koronek. W oddali ściana lasu płynnie zlewa się z mlecznym niebem, a jedynym cieplejszym akcentem pozostają nieliczne korony trzymające resztki zżółkłych liści.


​W takich warunkach, gdy zmarznięte podłoże chrzęści pod stopami, a powietrze staje się lodowato czyste, rytm marszu naturalnie zwalnia. Brakuje tu jakiegokolwiek pośpiechu czy hałasu - trwa surowy stan przejściowy natury, szykującej się do zimowego spoczynku. To bezludny, nieruchomy świat, z którego wraca się z solidnie przewietrzoną głową i poczuciem całkowitego odcięcia od codziennego zgiełku.