Głęboko w dolnośląskim borze, z dala od szlaków i ludzkich śladów, można natknąć się na konstrukcję, która podczas leśnej włóczęgi oznacza jedno: pewne schronienie.
Kiedy idzie się przez las godzinami, a w nogach czuje się każdy zrobiony kilometr i ciężar rynsztunku, w pewnym momencie przestaje się szukać malowniczych widoków. Zaczyna szukać się dachu - czegoś, co odetnie od wiatru, wilgoci i otwartej przestrzeni, dając surowe, ale bezpieczne miejsce na nocleg.
Budowla osadzona jest na solidnych, betonowych filarach i idealnie wtopiona w ścianę sosnowego lasu. Na dole znajduje się w pełni funkcjonalny paśnik, który w sezonie służy leśnej zwierzynie. Jednak z perspektywy wędrowca kluczowe jest to, co znajduje się piętro wyżej.
Drewniana platforma na palach, osłonięta deskami i szczelnym dachem pokrytym papą, tworzy coś w rodzaju wyniesionej bazy. Prowadzi do niej mocna, oparta o konstrukcję drabina. Wystarczy wejść na górę, zrzucić plecak, rozłożyć karimatę i śpiwór. Izolacja od zimnej, wilgotnej ściółki to w terenie połowa sukcesu.
Takie miejsca mają w sobie specyficzny urok. Nie ma tu prądu, bieżącej wody ani zasięgu. Są tylko zapach żywicy, deszcz bębniący w papę nad głową i absolutna cisza, którą przerywa co najwyżej szum wiatru w koronach drzew. Z perspektywy człowieka z plecakiem to nie tylko zadaszenie - to wolność w czystej postaci i najlepszy dowód na to, że w lesie nie potrzeba do szczęścia niczego więcej.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz