Mazurska przypowieść o starej Wiedźmie

Po żniwach przyszła cisza. Pola stały nagie, w powietrzu unosił się zapach spalonej słomy, a mgła podpełzała od jeziora, gęsta i mleczna. Ludzie bawili się długo tej nocy - pili, śmiali się i chwalili pełne spichlerze.

Wiedźma nie spała. Cały dzień łupało ją w kościach i choć przewracała się z boku na bok, sen nie chciał przyjść. W końcu wstała, zarzuciła na ramiona starą chustę i wyszła w mgłę, żeby rozprostować nogi. W uszach niosły się jeszcze śmiechy i pohukiwania po uczcie. Skrzywiła się tylko: „Lekkoduchy… ziemia ich karmi, a oni myślą, że to ich zasługa.”

Kilkoro niedospanych widziało ją we mgle - jak szła przez ściernisko, wspierając się na krzywym kiju. Zatrzymała się na środku pola, nachyliła i rzuciła garść ziaren w ziemię. A potem przemówiła - nie do ludzi, lecz do ziemi, jak do matki:


„Nakarmiłaś ich, a oni nic ci nie zostawili. Zabrali wszystko, nie dziękując nawet garścią. Naucz ich pamiętać, Matko. Naucz ich, że kto tylko bierze, ten szybko zostaje pusty.”

Mgła zakryła ją znowu i nie było już nikogo.

Zima przyszła mroźna i długa. Zboże w spichlerzach zgniło, myszy zjadły resztę, a ludzie chodzili głodni.

Gdy nadeszła wiosna, na ściernisku, w miejscu gdzie widzieli Wiedźmę, wyrósł bujny kłos, ciężki i zielony. Wtedy świadkowie przypomnieli sobie jej gest. Opowiedzieli innym, a strach ścisnął wszystkim serca.

Poszli więc do Wiedźmy po radę. Stukali w jej drzwi, aż wyszła, owinięta w chustę, zniecierpliwiona.
- Czego chcecie? - warknęła.

Opowiedzieli o kłosie, o zimie i o strachu. Prosili, by im pokazała, co mają robić, by Matka znów ich nie ukarała.

Spojrzała na nich twardo i odpowiedziała:
- Nie ode mnie macie brać nauki, tylko od niej, co was karmi. Ziemi oddawajcie, a nie mnie. Ja tylko przypomniałam, co zapomnieliście.
I zatrzasnęła drzwi.

Od tej pory ludzie sami wiedzieli, że po żniwach garść ziarna należy się Matce, bo inaczej zima znów odejmie im od ust.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz