NoS2 - Odcinek 5

🌿 Nocne opowieści Szeptuchy 🌿 Odcinek 5: Po właściwej stronie

Początkowo Jagna nie była pewna, co widzi. W półmroku, rozświetlonym ostatnimi gwiazdami przed świtem, sylwetka była zamazana, a jej ruchy zbyt spokojne jak na kogoś, kto nocą zapuszcza się w głąb Posępnej Doliny.

Serce podchodziło jej do gardła. Nie miała siły uciekać. Przyjęła myśl, że jeśli jeszcze raz stanie na nogach, nie zmarnuje tego daru.

Postać zbliżała się, oślepiona ciepłym, żółtawym światłem latarni. W końcu przystanęła.

- Czy mogę jakoś pomóc Panience? - zapytał.

Przez chwilę nie odpowiadała. Patrzyła na niego, jakby dopiero próbowała zrozumieć znaczenie jego słów. Świat wokół był nienaturalnie wyraźny - każdy kontur, każda kropla rosy na źdźbłach trawy, każdy oddech wypełniony zapachem mokrej ziemi. Zbyt ostre, zbyt głośne, zbyt żywe.

Jeszcze przed chwilą czuła ciężar Nawii - wilgoć gnijącej ziemi, cichy puls tamtego lasu, w którym cień i światło były tylko pozorem. Teraz wszystko było inne, choć podobne. Jakby wróciła do miejsca, które znała, ale ktoś przestawił w nim wszystkie akcenty.

Dziadyga podszedł krok bliżej, ostrożnie, jak do spłoszonego zwierzęcia. Latarnia, którą trzymał, drżała lekko w jego dłoni, a jej ciepły blask kładł się na twarzy Jagny.

Spróbowała coś powiedzieć, ale w gardle miała suchość, jakby całe powietrze zostawiła tam, po drugiej stronie. Odetchnęła głęboko, starając się uwierzyć, że może to zrobić.

- Chyba… tak - wyszeptała w końcu, choć sama nie była pewna, co właściwie miała na myśli.