W głębi lasu

Głęboko w dolnośląskim borze, z dala od szlaków i ludzkich śladów, można natknąć się na konstrukcję, która podczas leśnej włóczęgi oznacza jedno: pewne schronienie.

​Kiedy idzie się przez las godzinami, a w nogach czuje się każdy zrobiony kilometr i ciężar rynsztunku, w pewnym momencie przestaje się szukać malowniczych widoków. Zaczyna szukać się dachu - czegoś, co odetnie od wiatru, wilgoci i otwartej przestrzeni, dając surowe, ale bezpieczne miejsce na nocleg.

​Budowla osadzona jest na solidnych, betonowych filarach i idealnie wtopiona w ścianę sosnowego lasu. Na dole znajduje się w pełni funkcjonalny paśnik, który w sezonie służy leśnej zwierzynie. Jednak z perspektywy wędrowca kluczowe jest to, co znajduje się piętro wyżej.

​Drewniana platforma na palach, osłonięta deskami i szczelnym dachem pokrytym papą, tworzy coś w rodzaju wyniesionej bazy. Prowadzi do niej mocna, oparta o konstrukcję drabina. Wystarczy wejść na górę, zrzucić plecak, rozłożyć karimatę i śpiwór. Izolacja od zimnej, wilgotnej ściółki to w terenie połowa sukcesu.

​Takie miejsca mają w sobie specyficzny urok. Nie ma tu prądu, bieżącej wody ani zasięgu. Są tylko zapach żywicy, deszcz bębniący w papę nad głową i absolutna cisza, którą przerywa co najwyżej szum wiatru w koronach drzew. Z perspektywy człowieka z plecakiem to nie tylko zadaszenie - to wolność w czystej postaci i najlepszy dowód na to, że w lesie nie potrzeba do szczęścia niczego więcej.

Szron na skraju dróg

Są takie poranki, kiedy jesień odrzuca wszelkie półśrodki. Jeszczeczczczcz jeszcze niedawno ziemia była brunatna i wilgotna, a dzisiaj po wyjściu z domu świat w dolinie wita surowym, lodowym srebrem. Ziemia, trawy i korony drzew zostały skute pierwszym porządnym, siwym szronem - bez uprzedzenia i bez zapowiedzi, dając o sobie znać dopiero na trasie.

​Listopadowa paleta barw z dnia na dzień traci jaskrawość. Zostaje jedynie wyrazista geometria nagich konarów, ciemna wstęga leśnej drogi poprzecinana opadłymi liśćmi oraz trawa, która pod ciężarem kryształków lodu wygląda, jakby porosła gęstym, białym futrem. Ścieżka prowadząca między zaroślami zamienia się w chłodny korytarz ginący w porannej mgłosferze, a gałęzie krzewów przybierają postać misternie tkanych, drobnych koronek. W oddali ściana lasu płynnie zlewa się z mlecznym niebem, a jedynym cieplejszym akcentem pozostają nieliczne korony trzymające resztki zżółkłych liści.

​W takich warunkach, gdy zmarznięte podłoże chrzęści pod stopami, a powietrze staje się lodowato czyste, rytm marszu naturalnie zwalnia. Brakuje tu jakiegokolwiek pośpiechu czy hałasu - trwa surowy stan przejściowy natury, szykującej się do zimowego spoczynku. To bezludny, nieruchomy świat, z którego wraca się z solidnie przewietrzoną głową i poczuciem całkowitego odcięcia od codziennego zgiełku.

NoS3 - Odcinek 4

🌿 Nocne opowieści Szeptuchy 🌿 Odcinek 4: Lampa

Cmentarz w mroku stał się gęsty jak smoła. Dziwak, trzymając w ręku zimną już lampę, przeszedł przez linię bramy. Nie czuł już oporu powietrza, który towarzyszył mu nad Stawem. Teraz, gdy zgasił światło, granica między światami przestała stawiać opór.

Szedł w stronę miejsca, gdzie obraz Jagny „rozpłynął się” w oczach Dziadygi. Cmentarz nie był już tylko rzędami grobów. W tej absolutnej ciemności stał się labiryntem, w którym nagrobki wydawały się wyższe, a ziemia pod stopami - bardziej miękka, jakby wciąż oddychała. Dziwak nie szukał jej wzrokiem. Słuchał. Wiedział, że Jagna tam jest. Słyszała jego kroki - te same, które wygnały Dziadygę - ale teraz w tej ciszy po zgaszeniu lampy brzmiały inaczej. Były rytmiczne, spokojne, niemal opiekuńcze.

Zatrzymał się przy starej mogile prababki. To tutaj wszystko się zaczęło i tutaj miało się domknąć. W mroku, kilka metrów przed sobą, dostrzegł kontur. Jagna siedziała na ziemi, skulona, ale już nie uciekała. Patrzyła w punkt, gdzie jeszcze przed chwilą majaczyło żółte światło lampy. Teraz widziała tylko ciemność, a w tej ciemności - jego.

Dziwak postawił zgaszoną lampę na kamieniu.

- Już cię nie widzi - powiedział cicho, mając na myśli Dziadygę. - Teraz jesteś tylko tutaj.

Ciemność na cmentarzu była tak głęboka, że jego głos zdawał się dobiegać z wnętrza samej ziemi. Jagna czuła chłód metalu, gdy kładł jej lampę na dłoniach.

- Trzymaj - szepnął, a jego palce na moment dotknęły jej zmarzniętych rąk. - To twoja. Choć teraz o tym nie wiesz.

Jagna spojrzała na zimny szklany klosz. Nic nie rozumiała. Dla niej to była tylko stara lampa, która jeszcze przed chwilą wisiała na gałęzi po właściwej stronie.

- Widziałam, jak on ucieka… - wykrztusiła, myśląc o Dziadydze. - Dlaczego uciekł?

Dziwak wyprostował się. W mroku jego sylwetka zlewała się z drzewami.

- Uciekł przed tym, czego nie rozumie. Ale ty musisz zrozumieć jedno. Ta lampa nie wisi tam przypadkiem. To ty ją tam powiesiłaś, Jagno. To ty byłaś tą pierwszą z najpierwszych, która zapaliła ogień nad tą bramą, żeby wskazać drogę tym, co utknęli między światami.

Jagna potrząsnęła głową.

- Przecież ja dopiero co tu przyszłam… Ja się tu urodziłam lata po tym, jak ty…

- Nie teraz - przerwał jej twardo Dziwak. - Ale to ty ją tam powiesisz. Lata temu, kiedy mnie już tu nie będzie. Wtedy, gdy odejdę, wrócisz do tego momentu jako ta, która pilnuje progu. Ten ogień, który rozpalałaś przez pokolenia, to ten sam ogień, który dzisiaj cię tu sprowadził.

Jagna zacisnęła palce na chłodnym pałąku lampy. Słowa Dziwaka wibrowały w jej głowie jak echo czegoś, co dopiero ma się wydarzyć. On stał nieruchomo. W tej ciemności, bez zapalonej lampy, przestał być starym leśnym człowiekiem, a stał się częścią mroku cmentarza.

- W Nawii nie ma czasu, Jagno - powtórzył, jakby czytał w jej myślach. - Dlatego dla ciebie to jest nowa lampa, a dla mnie to jest ten sam ogień, który kazałem ci pilnować, zanim jeszcze się urodziłaś. Tu nie ma "potem". Jest tylko to, co musisz zrobić.

Jagna spojrzała na zgaszony knot.

- Nie mam ognia - szepnęła.

Dziwak uśmiechnął się lekko, przyciągając uwagę do jej kieszeni.

- Masz. Przyniosłaś go z Nawii - z mojego domu, z domu swojej prababci.

Jej ręka odczuła puls metalu. To było jak znak, że wszystko już jest gotowe. Wstała, wzięła lampę, a Dziwak odwrócił się w mrok, zostawiając ją z tym, co miała dopiero uczynić.

Jesienny liść

Ten pojedynczy, wilgotny liść o rdzawoczerwonej barwie spoczywający w gęstej trawie doskonale pokazuje, jak jesień potrafi skłonić nas do głębszej refleksji nad porządkiem w ogrodzie. Zamiast od razu chwytać za grabie i dążyć do idealnie gładkiego, sterylnego trawnika, warto zatrzymać się na moment i pomyśleć, czy nasza codzienna walka z opadającymi liśćmi ma sens. W przyrodzie nic nie dzieje się przypadkowo, a każdy element pełni określoną rolę w ekosystemie. Oczywiście, nie oznacza to wcale, że powinniśmy całkowicie zrezygnować z jakichkolwiek porządków. Grubą warstwę liści zalegającą bezpośrednio na trawniku oraz miejsca, gdzie rośliny zostały porażone przez uciążliwe choroby grzybowe, rzeczywiście lepiej uprzątnąć. Pozwoli to uniknąć gnicia trawy oraz zapobiegnie zimowaniu groźnych patogenów tuż pod naszymi oknami. Jednak bezmyślne zużywanie sił na skrupulatne grabienie każdego zakątka wydaje się zupełnie zbędne. Liście pozostawione pod żywopłotami, na rabatach bylinowych, wokół krzewów czy pod drzewami stają się niezwykle cennym skarbem. Działają niczym naturalna ściółka, która doskonale chroni wrażliwe korzenie roślin przed mrozem, skutecznie zatrzymuje wilgoć w glebie i powoli rozkłada się, oddając ziemi wszystkie niezbędne składniki odżywcze. Co więcej, taki naturalny, opadły dywan to bezpieczny azyl dla jeży, dżdżownic oraz wielu pożytecznych owadów, które pomagają nam w utrzymaniu mikroklimatu. Czasami warto odpuścić pogoń za sztucznym ładem i pozwolić przyrodzie działać swoim własnym rytmem.

MiniPoradnik grzybiarza - Żagwica listkowata

W lesie trudno przejść obok niej obojętnie, bo bardziej przypomina niesamowitą, rzeźbiarską strukturę niż klasycznego grzyba z kapeluszem. 

Żagwica listkowata (Grifola frondosa), znana na świecie szerzej pod japońską nazwą maitake, tworzy okazałe, wielokrotne kępy wyrastające ze wspólnej podstawy. Składają się one z dziesiątek, a czasem i setek drobnych, wachlarzowatych kapeluszy o barwie od szarobrązowej, przez orzechową, po cynamonową. Najczęściej spotkać ją można od końca lata do jesieni u podstawy starych dębów, rzadziej buków czy grabów, gdzie cicho buduje swoje imponujące, ważące nierzadko po kilka kilogramów owocniki.

​Podczas leśnych wędrówek najłatwiej pomylić ją z wachlarzowcem olbrzymim (Meripilus giganteus). Kluczem do rozróżnienia obu gatunków jest jednak prosty test: spód wachlarzowca po uciśnięciu lub uszkodzeniu szybko i wyraźnie czernieje, a jego pojedyncze „płaty” są znacznie większe i grubsze niż drobne, gęsto ułożone listki żagwicy.

​Choć młode owocniki są wyjątkowo smaczne, mięsiste i wykazują szereg właściwości prozdrowotnych, w polskich lasach podziwiamy je wyłącznie przez obiektyw aparatu. Żagwica listkowata jest u nas gatunkiem rzadkim i objętym częściową ochroną gatunkową, co oznacza, że dziko rosnących okazów nie wolno zbierać ani niszczyć.

W jesiennych barwach

Październik ma w sobie coś wyjątkowego. Z jednej strony mami oczy feerią barw - od miedzi i złota po słomkowe odcienie polnych traw - z drugiej powoli wygasza puls lasu. Kiedy rusza się w drogę popołudniem, gdy słońce trzyma się nisko nad horyzontem, cały świat wydaje się zwolnić i cichnąć.

​Wystarczy odbić w boczną drogę, z dala od zgiełku, by poczuć ten spokój. Drzewa stojące wzdłuż drogi tworzą wysokie sklepienie, z którego liście opadają miękko na ziemię. Każdy krok po szeleszczącym dywanie ma w sobie coś wyciszającego. To moment, w którym nie trzeba nigdzie pędzić, a jedynie chłonąć zapach wilgotnej ziemi i chłodnego powietrza.

​Na skraju lasu, tam gdzie pola spotykają się ze ścianą starych drzew, widok otwiera się na złociste korony i jasne, otwarte przestrzenie. Nadwodny zakątek też powoli pustoszeje - trzciny szumią na wietrze, a słońce przebijające się przez gałęzie rzuca na ściółkę długie cienie. Las pokazuje, że jesienne przemijanie ma w sobie mnóstwo uroku i prostego spokoju.

​Zostawiamy kilka kadrów z dzisiejszej włóczęgi. Może będą dobrym pretekstem, by samemu złapać głęboki oddech i wyjść na chwilę na spacer.

NoS3 - Odcinek 3

  

🌿 Nocne opowieści Szeptuchy 🌿 Odcinek 3: Spotkanie

Chata pod smutnym drzewcem stała nieruchomo w mgle, jakby czas nie miał tam żadnego znaczenia. Dziwak przyglądał się tafli stawu, ale tym razem nie musiał przekraczać granicy. Nie było mowy o duchach ani złych duszach - po Drugiej Stronie czuwanie toczyło się swoim rytmem, a on wiedział, że każda decyzja ma swoje konsekwencje.

Tego samego dnia, po właściwej stronie, jego ścieżka skrzyżowała się z samotnym wędrowcem. Samotnik z Przedgórza mieszkał w głębi lasu, w drewnianej chatce na betonowych słupach. Nie szukał kontaktu z nikim, lecz tego dnia jego droga przypadkowo przecięła się z drogą Dziwaka.

- Dzień dobry - powiedział Dziwak spokojnie, stojąc w półcieniu drzew.

Samotnik spojrzał uważnie, ale jego spojrzenie nie było ani podejrzliwe, ani zaciekawione. Wyrażało spokój, który nie potrzebował słów.

- Dzień dobry - odpowiedział krótko. - Czego szukasz tak daleko?

Dziwak nie odpowiedział od razu. Obserwował mężczyznę i jego sposób poruszania się w ciszy lasu, w rytmie, który należał tylko do niego. Było coś w tej obecności, coś, co zapadało w pamięć, choć nie było nadprzyrodzone.
- Szukam staruchy. Była w Zagajniku. Widziałeś? - zapytał Dziwak.

Samotnik spojrzał na niego uważnie, a jego spojrzenie było spokojne, wyważone, jakby nie należało do pośpiechu ani do świata, który znał Dziwak.

- Jednych się widuje, innych nie. A jeszcze inni sami się objawiają, choć by ujrzeć ich, wcale Ci nie zależy - odpowiedział Samotnik, a jego głos niósł się lekko między drzewami, jakby nie chciał niczego narzucać, lecz mówił prawdę, którą każdy musiał odkryć sam.

Dziwak skinął głową. Nie oczekiwał dalszych wskazówek. Spotkanie minęło tak naturalnie, jak przychodzi cisza po deszczu. Samotnik odszedł swoją ścieżką, zostawiając po sobie subtelny szelest liści, który długo jeszcze pozostawał w pamięci.
Dziwak odprowadził go tylko wzrokiem. Szelest liści i lekki podmuch wiatru pozostały jak echo jego obecności.

W ostatniej chwili, Dziwak się zreflektował i rzucił:

Gdzie Cię znajdę w potrzebie?

Nie pytaj gdzie, bo to wiesz. Zapytaj lepiej, kiedy?

W powietrzu unosiło się coś nieuchwytnego - poczucie, że spotkanie nie było przypadkowe, że kroki tej postaci wciąż w jakiś sposób zataczają kręgi, które dopiero nadejdą.

A czasu pozostawało coraz mniej.

Drzewo truskawkowe

Gdy myślimy o śródziemnomorskiej florze, w pierwszej kolejności do głowy przychodzą nam gaje oliwne, majestatyczne cyprysy i wszechobecne piniowe lasy. W Dalmacji, wystarczy rozejrzeć się wśród głównych ścieżek, by zanurzyć się w zupełnie inny, gęstszy i znacznie bardziej tajemniczy świat tutejszych zarośli. Wędrując po południowych wybrzeżach, mijamy rośliny, które na pierwszy rzut oka wyglądają znajomo, ale kryją w sobie zaskakujące oblicza - od smakołyków po roślinne pułapki.

Drzewo truskawkowe, to jedno z najbardziej intrygujących drzew regionu Dalmacji. Jego owoce przypominają miniaturowe, brodawkowate truskawki lub egzotyczne liczi. Gdy dojrzeją i przybiorą czerwony kolor są w pełni jadalne, choć charakteryzują się dość mączystą, łagodną teksturą. Na południu wytwarza się z nich aromatyczne dżemy, likiery oraz mocniejsze trunki. Co ciekawe, drzewo to potrafi kwitnąć i owocować jednocześnie, dzięki czemu w tym samym czasie na gałęziach sąsiadują ze sobą delikatne, białe kwiaty i barwne, dojrzałe owoce.

Drzewa stoją przy ścieżkach, na skwerach i są powszechnie ogólnodostępne.

Raport grzybowy - opieńkowe eldorado

Sezon w pełni, więc pozostajemy w temacie grzybobrania. Tym razem nie trzeba było nam szukać daleko - lokalne rewiry wokół Kątów Wrocławskich pokazały swoje najbardziej szczodre oblicze. Krótki, zaledwie półtorakilometrowy spacer, przeobraził się w prawdziwe grzybowe eldorado. Jesienny las zaserwował kapitalne opieńkowe wysypy, obok których po prostu nie dało się przejść obojętnie.

​Cały zbiór zajął zaledwie półtorej godziny, a efekt przeszedł nasze najśmielsze oczekiwania - z lasu wynieśliśmy aż 10 kilogramów wspaniałych opieniek. Co najważniejsze, grzyby są wyjątkowo czyste, młode i w pełnej krasie. Aż miło popatrzeć na tak zdrowe, dorodne okazy, które zaraz po powrocie trafiły na kuchenny blat do przetwarzania.

​Leśne ostępy i rozlewiska nad Bystrzycą, nie są najatrakcyjniejsze. Jednak taka obfitość, na tak krótkim dystansie przypomina, jak niewiele trzeba, by złapać właściwy rytm przyrody i trafić na idealny moment jesiennego urodzaju. Teraz jest najlepszy czas, by wybrać się po tego rodzaju grzyba do kąteckiego lasu.

Kłoda piastunka

W głębi lasu, tam gdzie czas biegnie zupełnie inaczej niż w świecie ludzi, leży stary, powalony konar, który dla wielu wciąż jest tylko bezużyteczną pozostałością, śmieciem czy dowodem na zaniedbanie. Jednak prawda jest zupełnie inna, bo to monumentalne, rozkładające się drewno to w rzeczywistości tętniące życiem serce całego biotopu. 

Kiedy potężne drzewo kończy swój ziemski bieg i osuwa się na leśną ściółkę, nie umiera - ono po prostu zmienia swoją rolę. Staje się legendarną kłodą-piastunką, naturalną, potężną gąbką wodną oraz bezpieczną przystanią dla setek organizmów. Wzdłuż jego spękanej, pokrytej szmaragdowym mchem struktury bujnie wyrastają paprocie i młode siewki, mając w spróchniałej tkance idealne podłoże, które trzyma wilgoć i karmi je lepiej niż jakakolwiek zwykła gleba. W cieniu tych murszejących ścian toczy się ciche, intensywne życie owadów saproksylicznych, grzybów i mchów, które powoli, centymetr po centymetrze, trawią celulozę, by zamknąć wielki obieg materii w przyrodzie. 

To powalone drzewo chłonie deszcz jak gąbka i oddaje go w dniach największej suszy, stabilizując mikroklimat wokół siebie i dając tlen, schronienie oraz start nowemu pokoleniu lasu, udowadniając tym samym, że w naturze każdy koniec jest po prostu genialnym, nowym początkiem.

MiniPoradnik grzybiarza - jak poznać, że opieńki są w drodze

Najbardziej fascynujący moment w sezonie to ten, tuż przed wybuchem opieniek - gdy las już coś szepcze, tylko trzeba umieć to usłyszeć.

Nie widać jeszcze kapeluszy, ale wszystko dookoła zaczyna się zmieniać: zapach, wilgoć, nawet zachowanie zwierząt.

Zbliżające się opieńki da się wyczuć. Najpierw pojawia się słodkawy zapach mokrego drewna, jakby fermentującej kory - to znak, że grzybnia pracuje. Drewno nagrzewa się od środka, a powietrze pachnie „ciepłą zgnilizną”.

Potem można zauważyć, że kora starych pni robi się ciemna i jakby spocona - to nie zawsze deszcz, lecz para z wnętrza drewna, gdy grzybnia zaczyna oddychać pełną parą. Zazwyczaj po takim „spoceniu” w ciągu dnia lub dwóch pojawiają się pierwsze czapeczki.

Kolejny sygnał to pękająca kora. Jeśli pod spodem widać biały, włóknisty nalot przypominający pajęczynę - to aktywna grzybnia opieńki, która rozpycha się od środka.

Wtedy wystarczy tylko chłodna noc - około 3-5°C - i poranna, ciężka rosa. To moment, kiedy natura daje sygnał: czas na owocniki. Po 24-48 godzinach zaczynają wychodzić pierwsze zwiadowcze grupy.

Czasem o nadchodzącym wysypie mówi też sam las - robi się w nim więcej życia. Ślimaki, mrówki i dzięcioły gromadzą się przy starych pniach, bo wyczuwają ciepło i zapach białka z pracującej grzybni.

A jeśli po kilku chłodnych dniach trafi się jedno ciepłe, parne popołudnie z mgłą nad ściółką - to niemal pewne, że następnego ranka pojawią się złociste gromady.

Opieńki nie przychodzą po cichu. Najpierw las daje znak - wystarczy się zatrzymać, wciągnąć zapach i posłuchać, co mówi ziemia.

NoS3 - Odcinek 2

 

🌿 Nocne opowieści Szeptuchy 🌿 Odcinek 2: Wyjątkowa obecność

Tej nocy czuwanie było inne. W chacie pod smutnym drzewcem nikt nie musiał mówić  - wszyscy wiedzieli, że po tej stronie zjawił się ktoś, kto nie powinien tu trafić. Żywi nie przekraczają granicy.

Wypuścili psa. Pobiegł w stronę Doliny. A gdy wrócił jeszcze przed świtem, usiadł spokojnie na zadzie i merdał ogonem, jakby chciał powiedzieć, że zrobił, co należało. Dziewczę było już bezpieczne. Po właściwej stronie, w Zagajniku, spało snem zmęczonego wędrowca.

W chacie zapadła cisza cięższa niż dotąd. Nikt nie zadał pytania głośno, ale zawisło ono nad wszystkimi równie wyraźnie jak blady księżyc nad drzewem:

Kto ją tu sprowadził - i po co?

Spojrzenia zwróciły się ku Dziwakowi. To on najlepiej znał Dolinę, to on pamiętał ścieżki prowadzące do stawu i cmentarza. Jeśli ktoś miał odnaleźć trop, to mógł to zrobić tylko on.

Dziwak nie potrzebował słów. Wstał, podniósł latarnię i skinął głową. Pies uniósł łeb, ale tym razem pozostał - jego zadanie zostało spełnione.

Cisza w chacie gęstniała jeszcze chwilę, jakby ważyła tę decyzję, aż w końcu strażnicy przyjęli ją bez sprzeciwu. Dziwak ruszył w stronę granicy.

Dziwak dotarł do stawu, lecz nie przekroczył tafli. Stał na swoim brzegu, patrząc długo w nieruchomą wodę. Niczego podejrzanego tam nie było, żadnego śladu, że to właśnie tu otworzono przejście. Wiedział, że musi szukać w innym miejscu.

Ruszył więc ku Zagajnikowi. Chciał się upewnić, że dziewczyna jest bezpieczna po właściwej stronie i może przy okazji dowiedzieć się czegoś więcej.

Z oddali, wśród drzew, dostrzegł ją wreszcie - pogrążoną w śnie, nieruchomą, jakby wtuloną w samą ziemię. A nieopodal, w półcieniu, majaczyła sylwetka prababki. Jej obecność była mglista i nieuchwytna, widoczna tylko dla tych, którzy wiedzą, gdzie patrzeć.

Dziwak nie podszedł bliżej. Stał w cieniu drzew i patrzył, a wraz z pierwszym świtem zrozumiał jedno: to nie przypadek. Wiedział już, kto otworzył drogę, a wraz z nią coś większego, co właśnie zaczęło się dziać.

Niepokój utkwił w nim głębiej niż cisza jego obecnego świata.

Raport grzybowy z okolic Miękini

Wyjazd do lasu zaliczyliśmy stosunkowo późno, bo na szlak wyruszyliśmy dopiero około godziny 9:00. Lubiatowskie knieje przywitały nas niestety sporym ściskiem - na miejscu zastały nas tłumy hałaśliwych grzybiarzy, co na początku nie napawało optymizmem. Ślady intensywnego penetrowania poszycia widoczne były niemal na każdym kroku, w postaci licznie wyciętych grzybów.

​Mimo sporych ubytków w runie i dużej presji ze strony innych odwiedzających, leśne ścieżki okazały się całkiem łaskave. Wypatrzyliśmy sporo młodych, zdrowych podgrzybków, które dopiero co wybiły się z mchu oraz dorodne kanie czubajki. Przyroda ma własny rytm i przy odrobinie cierpliwości nawet po tak późnym starcie da się trafić na świeże wysypy.

​Podsumowując naszą trasę - we dwie osoby pokonaliśmy dystans około 7 kilometrów, co zajęło nam niespieszne 3 godziny włóczęgi. Efektem tej wyprawy jest około 3 kilogramów czystych, dorodnych grzybów.

W najbliższych dniach będą tam kolejne grzyby, więc warto naostrzyć noże i ruszyć w tamtym kierunku.

Dlaczego packrafting?

W świecie, w którym wszystko musi być natychmiastowe, zaplanowane i podane w cyfrowej rozdzielczości, packrafting jest formą najczystszego buntu. Wystarczy spakować lekki ponton w plecak, ruszyć nad brzeg i pozwolić, by nurt rzeki przejął kontrolę nad czasem. To nie jest sport dla bicia rekordów prędkości - to powrót do autentycznego doświadczania przyrody z perspektywy, która dla tradycyjnych kajaków, czy pieszych wędrowców pozostaje całkowicie niedostępna. Płynąc przez nadrzeczny las, gdzie gałęzie tworzą naturalne sklepienie, a jedynym dźwiękiem jest miarowy szum wody i wioseł, w głowie dzieje się coś niezwykłego. Układ nerwowy odcina się od miejskiego hałasu, a przebodźcowany umysł w końcu dostaje przestrzeń na głęboki reset.

​Dlaczego to tak bardzo wciąga? Ponieważ packrafting daje poczucie absolutnej niezależności, połączonej z nutą surowej przygody. To uzależnienie od wolności - od odkrywania ukrytych zakoli, niedostępnych dzikich brzegów i miejsc, do których nie prowadzą żadne drogi. Jednak prawdziwą wisienką na torcie, która dopełnia całe to doświadczenie, jest moment, gdy po całym dniu wiosłowania rozkłada się obozowisko. Nocleg w namiocie tuż przy brzegu, zapach wilgotnej ziemi, chłód nadchodzącego wieczoru i cisza przerywana jedynie odgłosami nadrzecznej natury dają poczucie totalnego zakorzenienia. Powrót z takiego wypadu po fizycznym zmęczeniu, ale z głową całkowicie oczyszczoną z szumu, z tą rzadką jasnością myśli i satysfakcją, której nie da się kupić - to po prostu powrót do do siebie.

Wrześniowy biwak?

Wrześniowy biwak w terenie to temat, który budzi sporo wątpliwości. Letnie upały odchodzą w przeszłość, a perspektywa nocy spędzonej pod namiotem staje się dla wielu sprawdzianem odporności, a nie tylko przyjemnością. Z jednej strony mamy trudniejsze warunki, z drugiej - uroki, których nie znajdziemy w środku lata. Przyjrzyjmy się temu, czy warto ruszać w trasę, gdy wrzesień zaczyna rządzić się swoimi prawami.

​Zacznijmy od minusów, bo wrzesień nie wybacza braku przygotowania. Dni stają się coraz krótsze, a słońce zachodzi błyskawicznie, pozostawiając nas z długimi, ciemnymi wieczorami w obozowisku. Do tego dochodzi lodowata wilgoć ciągnąca od ziemi oraz poranna kondensacja, czyli skraplająca się para wodna na ściankach namiotu. Bez odpowiedniego materaca izolującego od podłoża i zestawu cieplejszych ubrań łatwo o przemarznięcie, co szybko psuje całą radość z wyjazdu.

​Mimo tych niedogodności gra jest warta świeczki, ponieważ wrzesień przynosi profity nieosiągalne w lipcu czy sierpniu. Przede wszystkim szlaki pustoszeją, a uciążliwe letnie owady znikają, dając upragniony spokój. Dni są rześkie i idealne do aktywności fizycznej bez ryzyka przegrzania organizmu. Największym atutem jesiennego biwaku staje się jednak ognisko. Po całym dniu w terenie płomienie dają nie tylko upragnione ciepło, ale tworzą niepowtarzalny klimat, przy którym można zjeść coś pożywnego i odpocząć w ciszy gasnącego lasu. Wrześniowy biwak wymaga lepszego sprzętu, ale odwdzięcza się surowym, wyjątkowym doświadczeniem, którego warto spróbować samemu.

NoS3 - Odcinek 1

🌿 Nocne opowieści Szeptuchy 🌿 Odcinek 1: Po drugiej stronie

Każdy, którego czas na ziemi dobiegł końca, przekracza granicę nad stawem. Nie ma fali, nie ma nurtu - tylko gładka tafla, na której Księżyc odbija się tak samo obco jak spojrzenie w cudze oczy. Powietrze nieruchomieje, jakby wstrzymało oddech, a cisza osiada na ramionach ciężarem. Krok, który nie jest krokiem, i już nie ma powrotu.

Po drugiej stronie czas nie płynie. Nie ma dni ani miesięcy. Mgła nie znika, tylko gęstnieje i rozwiewa się własnym rytmem. Jedynie Księżyc przychodzi i znika, jakby przypominał, że coś jednak trwa - a może tylko powtarza ten sam obraz w nieskończoność.

Dusze dobre nie błądzą. Idą w stronę smutnego drzewca, którego konary zwisają tak nisko, że niemal dotykają ziemi, jakby chciały otulić tych, którzy potrafili tu dotrzeć. U jego stóp stoi chatka. Cicha, skromna, jakby zbudowana nie ręką, lecz wspólną pamięcią tych, którzy znaleźli tu swoje miejsce. W jej progach dobrzy spotykają się, by trwać razem. Nie w bezczynności - ale w czuwaniu. Patrzą w stronę doliny. Troszczą się o żyjących, choć nikt z żywych o tym nie wie.

Złe dusze nie umieją albo nie chcą. Snują się między bezkształtnymi mgłami, z każdym dniem coraz bardziej przygnieceni własną niemocą. Każdy krok jest cięższy od poprzedniego, aż w końcu zostaje tylko bezruch i spojrzenie wbite w ciemność. Ich smutek staje się ciężarem tak gęstym, że przyciąga istoty, które karmią się rozpaczą. Demony nie mają postaci - są jak skrzypienie w pustym domu, jak oddech tuż za plecami. Tu jednak żywią się nie ludźmi, lecz tymi, którzy nie potrafią znaleźć dla siebie miejsca. A kiedy się zbliżają, cisza gęstnieje tak bardzo, że zdaje się dławić.

Cisza tamtej strony bywa cięższa od wszystkich krzyków świata.

Pod drzewcem, przy chacie pojawia się czasem sylwetka. Wysoka, wyprostowana, znana z doliny. Obok niej cień psa, tego samego, który nieraz biegł ścieżką między cmentarzem a strumieniem. Stoją bez słów, jakby byli tu od dawna. A może dopiero co przyszli.

Mgła pod drzewcem rozstępuje się tylko wtedy, gdy ktoś nadchodzi. Tego wieczoru nie niosła jednak duszy przechodzącej przez taflę, lecz kroki tych, którzy czuwają. Sylwetka mężczyzny i cień psa stały u progu chaty, jakby dopiero co wrócili z drogi. Pies nie szczekał - poruszył tylko łbem i utkwił wzrok w kierunku doliny, której tu nie było widać, a jednak każdy wiedział, gdzie leży.

W chacie paliło się światło. Nie było widać świecy, ognia ani lampy - tylko matowy blask, który spływał z belek i ścian. W środku siedzieli inni. Ich twarze nie starzały się ani nie młodniały. Czekali. Szeptali cicho, a szept mieszał się z ciszą, aż trudno było odróżnić jedno od drugiego.

Nie byli uwięzieni. Mogli odejść głębiej w mgłę, zapomnieć o wszystkim i pozwolić, by czas rozpłynął się w nicości. Ale nie odchodzili. Wybierali czuwanie - choć sami nie wiedzieli, czy ktokolwiek w dolinie odczuwa ich obecność.

Nieopodal chaty, wśród snujących się bezradnie cieni, coś się poruszyło. Najpierw szelest, potem drżenie mgły. Złe dusze nie miały odwagi podejść pod drzewo, ale tej nocy coś je pchało naprzód. Niosły za sobą ciężar krzyku, którego nie potrafiły wydobyć z własnych gardeł.

Pies uniósł łeb, warczenie zawisło w powietrzu. Mężczyzna wyprostował się i zrobił krok przed siebie, jakby wyznaczał granicę. Światło chaty przygasło na moment, mgła zgęstniała.

Wtedy pojawił się trzask - jak pękająca gałąź w zimowym lesie. Echo poniosło się po tamtej stronie i długo nie gasło. Dusze cofnęły się, a ciemność odsunęła od chaty.

Znów zapadła cisza.

Ale każdy, kto czuwał pod drzewcem, wiedział, że tej nocy coś się zmieniło. Jakby po tamtej stronie ktoś lub coś zaczęło szukać drogi do doliny.

Drugie życie pokrzywy

Wygląda na to, że po letnim koszeniu pokrzywa dostała drugie życie i wrzesień przywitał nas pięknym, soczystym odrostem. Choć przyjęło się uważać majowy zbiór za bezkonkurencyjny, to świeże, młode pędy pojawiające się późnym latem i na początku jesieni są niemal równie wartościowe. Są pozbawione zdrewniałych łodyg oraz twardych kwiatostanów, dzięki czemu idealnie nadają się do bieżącego wykorzystania w kuchni, na przykład jako dodatek do jesiennych zup, omletów czy domowego pesto.

Wrześniowy odrost, to także doskonały surowiec na świeże napary, susz na zimę oraz bazy do wzmacniających soków i nalewek, które świetnie sprawdzą się w chłodniejsze dni. Sucha, czysta zieloność tych wierzchołków aż się prosi, by zebrać je do koszyka podczas spaceru.

Raport grzybowy - Góry Krucze

Minął zaledwie tydzień od ostatniego wypadku, a my znów wracamy z leśnym raportem z tras. Tym razem wybór padł na Góry Krucze, by sprawdzić, jak miewa się wysyp w trochę wyższych partiach. Efekt przeszedł nasze najśmielsze oczekiwania - przebiliśmy zeszłotygodniowy wynik dwukrotnie, spędzając na szlaku dokładnie trzy i pół godziny.

​Nasza trasa wiodła z Lubawki w stronę Krzyżówki BHP. Dokładne namiary zamieszczamy na mapce poniżej. Najciekawsze w tej wyprawie było to, że wszystkie grzyby zebraliśmy praktycznie z samej drogi, niemal bez wchodzenia głębiej w las. Okazuje się, że gdy w górach ruszy prawdziwy wysyp, wystarczy po prostu uważnie patrzeć pod nogi podczas zwykłego marszu szlakiem.

​Równe dziesięć kilogramów zdrowiutkich grzybów sprawiło, że wiklinowy kosz był wypełniony po sam brzeg, a jego ciężar przyjemnie ciągnął w dół w drodze powrotnej. Zbiór okazał się wyjątkowo urozmaicony i bogaty. Absolutnymi gwiazdami wyprawy były przepiękne prawdziwki o twardych kapeluszach i grubych trzonach, z których jeden dorodny okaz pozował nam do zdjęcia wprost w leśnym igliwiu. Obok nich obficie dopisały maślaki oraz klasyczne podgrzybki, a dopełnieniem całości były borowiki ceglastopore - jak zawsze twarde, konkretne i czyste.

​Góry Krucze po raz kolejny udowodniły, że mają w sobie niezwykły klimat i potrafią hojnie obdarować bez konieczności przedzierania się przez gęstwiny. Grzybnie prócz dojrzałych okazów, wypuszczają jeszcze młode osobniki, które zostawialiśmy w lesie, więc warto się tam wybrać w najbliższych dniach.

Zaćmienia

Dla dawnych społeczności słowiańskich światło miało wymiar absolutnie fundamentalny. Słońce nie było po prostu tarczą na niebie, lecz żywym dawcą życia, ciepła i urodzaju, którego potęgę ucieleśniały bóstwa takie jak Swarożyc. Tym większego strachu musiał narobić moment, w którym ten porządek nagle pękał, a w środku jasnego dnia tarcza słoneczna zaczynała znikać, pogrążając świat w nienaturalnym, ołowianym półmroku. Mieszkańcy dawnych osad i puszcz nie szukali wówczas wyjaśnień w podręcznikach astronomii, lecz wierzyli, że gwałtowny zanik światła oznacza naruszenie kosmicznej równowagi i gniew potężnych sił.

​W słowiańskim folklorze zjawiska nadzwyczajne rzadko były dziełem przypadku, a zaćmienia wiązano z obecnością demonów oraz istot z innego świata próbujących zagrabić to, co należało do ludzi. Wyobraźnia ludowa przypisywała potężnym, mitycznym gadom, takim jak żmije chmurne, zdolność zasłaniania lub wręcz pożerania ciał niebieskich. Wierzono również, że za nagłym zniknięciem słońca stoją mroczne siły dążące do zniszczenia ziemskiego ładu, co czyniło z nadciągającej ciemności bezpośredni zwiastun głodu, chorób oraz wielkich nieszczęść.

​W obliczu tak potężnego zagrożenia społeczności nie pozostawały bierne, ponieważ zgodnie z dawnym myśleniem magicznym hałas i gwałtowny ruch miały moc odstraszania złych mocy. Gdy niebo szarzało, wokół chat zaczynał się ruch, a ludzie uderzali w miedziane garnki, dzwonili narzędziami rolniczymi, krzyczeli i strzelali z łuków w kierunku nieba. Działania te miały na celu przepędzenie niewidzialnego napastnika i zmuszenie go do oddania słońca, gdyż wierzono, że bierność oznacza zgodę na wieczną noc.

​Dzisiaj, patrząc na zaćmienia z perspektywy wiedzy naukowej, dostrzegamy w nich jedynie precyzyjny układ ciał niebieskich. Jednak kiedy stajemy na skraju lasu i obserwujemy, jak cichną ptaki oraz gwałtownie spada temperatura, nietrudno poczuć ten sam pierwotny dreszcz, który dowodzi, że wobec potęgi kosmosu wszyscy pozostajemy tak samo mali.

Raport grzybowy - z Krainy Wygasłych Wulkanów

Witajcie, miłośnicy leśnych skarbów!

​Dzisiejszy wpis dedykujemy wszystkim tym, którzy kochają zapach ściółki, szum sosen i tę nieopisaną radość, gdy spod mchu wyłania się brązowy kapelusz. Za nami niesamowicie owocny, choć krótki wypad do lasu. Musimy się Wam pochwalić - to był absolutny rekord wydajności!

Wyruszyliśmy rano, pełni nadziei, ale nie spodziewaliśmy się tak spektakularnych efektów, w tak krótkim czasie. Spędziliśmy w lesie zaledwie dwie godziny, a nasze koszyki błyskawicznie się zapełniły.

​Wynik? Równe 5 kilogramów zdrowych grzybów.

​To dowód na to, że natura potrafi być niezwykle hojna, jeśli trafi się w odpowiednie miejsce i czas.

Nasza trasa wiodła przez urokliwy, mieszany las. Dominowały wysokie sosny i świerki, ale nie brakowało też drzew liściastych. Teren był miejscami omszały, z dużą ilością paproci i jagodzisk. Przeplataliśmy gęste zarośla z bardziej otwartymi, słonecznymi polanami.

​Poniżej możecie zobaczyć fragment lasu, który przemierzaliśmy, oraz zapis naszej trasy. Jak widzicie, nie musieliśmy pokonywać gigantycznych dystansów - grzyby czekały na nas niemal na każdym kroku!

Nasze zbiory to prawdziwa klasyka polskiego grzybobrania, w której dominowały trzy główne gatunki. Królami ilości okazały się maślaki - to one w głównej mierze zbudowały naszą pięciokilogramową masę, rosnąc całymi rodzinami w mchu oraz trawie i błyszcząc w słońcu charakterystycznymi, śliskimi kapeluszami. Tuż obok nich meldowały się szlachetne prawdziwki, które choć mniej liczne, zachwycały grubymi trzonami, zdrowym miąższem i zapachem nie do podrobienia. Dopełnieniem całości i miłym zwieńczeniem dwugodzinnego spaceru były dwa borowiki ceglastopore - twarde, konkretne sztuki o ciemnych kapeluszach i czerwonawych trzonach, które zawsze wyjątkowo cieszą oko w lesie.

Jak widzicie, na zdjęciach są młode owocniki.  Dlatego jeśli zastanawiacie się, gdzie pojechać na grzyby, to na tym terenie, w najbliższych dniach, będzie ich jeszcze całkiem sporo - zwłaszcza, że część mikroskopijnych osobników dopiero zaczyna wychodzić z ziemi.

​Do zobaczenia na leśnych ścieżkach!